Ann in Azië

Vóór ik vertrok, stonden zomaar eventjes 10 landen op mijn programma, maar al na 2 maanden India besefte ik dat dit onmogelijk ging zijn. Ik bleef gewoon overal te lang plakken, bezocht alles op 't gemak. En daar heb ik geen seconde spijt van. Er is nog tijd genoeg om andere landen te bezoeken.

Vooral de eerste maanden had ik het gevoel, ik moet dit en ik moet dat nog doen, tot ik besefte dat er niks moest. Vooral genieten, af en toe rusten en mijn gevoel volgen. Vanaf dat moment ging het reizen me vlotter af. En vlogen de maanden voorbij (al was dit niet het geval voor het thuisfront).

Bedankt aan allen die me volgden en voor de vele reacties op mijn blog. En wie weet tot een volgende keer!

 

Eind mei vertrok ik per jeep voor 12 dagen naar Kinnaur en Spiti Valley, samen met Marjan, van Nederland, en Bilal (gids) en Narpat (chauffeur). Kinnaur had ik al bezocht in het najaar, maar elke keer blijft het toch met verbazing kijken naar de bergen en het landschap, dat er nu veel groener uitzag met de vele fruitbomen in bloei. In Kinnaur deden we enkel Kalpa aan, met een wandeling naar het laatste dorp van de vallei, Roghi. Op weg naar Roghi was er een ceremonie bezig op de school, blijkbaar is dit wekelijkse kost op de eerste schooldag van de week (maandag). Er werd gezongen en geturnd, muziek gespeeld. Op het einde deed de directeur (of leraar) controle van de vingernagels (!!!) en kledij; wie niet verzorgd voor de dag kwam, kreeg een lap rond zijn oren (echt waar). Discipline wordt er op die manier wel ingehamerd.

In Rekong Peo was er een noodzakelijke stop om onze permit voor Spiti Valley aan te vragen. Op administratief vlak kan er daar nog heel wat verbeterd worden, het nam 4u in beslag eer we de permit bemachtigd hadden en verder konden naar Nako. Het was dus al donker toen we daar arriveerden, een klein Tibetaans dorp met een meer. Leuk om een dagtocht te doen in de bergen, met zicht op de Spiti rivier. Er wordt momenteel volop aan een nieuw klooster gebouwd; van elk gezin moet er dagelijks iemand meehelpen om met stenen te sleuren, te bouwen, ... Tegen augustus moet het er staan want dan komt de Dalai Lama op bezoek. Op weg naar Tabo stopten we langs een mooi brugje langs de rivier en bezochten het dorp aan de overkant. Daar werden we uitgenodigd op de thee door een jongeman, Tenzing, die goed Engels sprak. Hij had een universiteitsdiploma maar was teruggekeerd naar zijn familie en werkte op het land. Heel vriendelijk, zag waarschijnlijk niet veel toeristen. Tabo is bekend van de oude gompa die deel uitmaakt van het Werelderfgoed. We kregen er een rondleiding in de negen tempels door een jonge monk, heel interessant. Zo leerden we dat er meer dan 1000 boeddha's zijn, allen met een andere naam en houding.

Dhankar monastery staat langs een heuvel gebouwd; een tocht naar het hogergelegen meer bracht terug een unieke ervaring. Man en vrouw die een soort struiken aan het kappen waren als brandhout, nodigden ons uit op de thee. Met water uit het meer en theeblaadjes werd een lekker brouwsel gemaakt op een vuurtje van versgekapt hout. Het was vooral een opwarmer, want er stond een felle, koude wind, we zaten dan ook boven 4300 m. Restaurants vonden we niet in Dhankar, maar in de keuken van het monastery werden we verwend met een lekkere Indische maaltijd, rijst, dal (linzensoep), groenten en chapati a volonté. En één van de monks, Tashi, vond het leuk om een praatje met ons te doen en me een nieuwe Tibetaanse naam te geven: Dolma Tsering.

Vóór we naar Kaza gingen, deden we een zijsprong naar Pin Valley. We bezochten Kungri en Mud, het laatst bereikbare dorp (met transport dan toch). De kleurschakeringen in het landschap zijn heel mooi, variërend tussen grijs, bruin, rood, groen en wit.  Het was te merken dat het nog wat vroeg op het seizoen was want tijdens één van de wandelingen werden we op sneeuw getrakteerd. Dat hield de herdersvrouwen niet tegen om met hun kudde yaks, koeien en geiten naar het dorp terug te keren. We kwamen daar zelfs 2 fietsers tegen, een Nederlandse en Amerikaanse vrouw. Die trokken doorheen Kinnaur en Spiti, chapeau!

De laatste halte in Spiti was Kaza, een stadje met vele guesthouses, winkeltjes en restaurants. Van hieruit zijn mooie dagtochten te maken (met de jeep), onder andere naar Kibber. Bij een wandeling buiten het dorp kwamen we een groepje vrouwen tegen die aan het rusten waren. Eén ervan kapte een plantje uit en met de wortel ervan kleurde ze een vingernagel mooi rood. Vervolgens bezochten we de oudste en grootste gompa in Spiti: Ki, waar we een rondleiding kregen van een monk. Er verblijven 150 monks, de jongste 7 jaar, ze waren net aan het zingen in één van de tempels. Komic is één van de hoogst gelegen dorpen in Azië, op 4513m. In het klooster werden we getrakteerd op lunch, rijst met dal en chapati. Eén van de oudere monks was, al dansend in een tobbe, zijn was aan 't doen. Zo'n rustig leven, het doet je wel eens stilstaan bij onze Westerse manier van leven. Op de terugweg konden we niet naast de grote Boeddha kijken in Langza, die uitkijkt over de velden. In het dorp zijn ook oude fossielen te vinden. Terug in Kaza wandelden we 's avonds door de velden, waar zowel kleindochter als grootmoeder (het zijn bijna altijd de vrouwen) het veld bewerken. Het land is opgedeeld in kleine perceeltjes. Het kleine stroompje dat van de bergen naar de rivier loopt, wordt vertakt naargelang welk perceeltje nog moet natgemaakt worden. Simpel maar effectief. En toen zat de tocht in Spiti erop.

De terugweg naar Manali was niet zonder hindernissen. De 4550m. hoge Kunzum pas was open voor jeeps, bussen konden er nog niet door. Wonder boven wonder was daar geen sneeuw te zien, het ging vlot om de pas te bereiken (vlot is veel gezegd, soms konden we slechts 30 km/uur rijden door de slechte staat van de weg). Aan de chortens op de pas waren monks bezig met voorbereidingen te treffen voor een ceremonie, we kregen thee aangeboden omdat we onderweg spullen van hen hadden meegenomen in onze jeep. Een uurtje verder stonden echter vele jeeps stil; er was een metershoge muur van sneeuw die vrijgemaakt moest worden door een sneeuwruimer van het leger. Na meer dan een uur wachten, konden de eerste jeeps vertrekken. En toen was het aan ons: onze chauffeur worstelde zich tussen de sneeuwmuren maar we geraakten niet ver, zaten vast in de sneeuw. Dan maar terug en opnieuw proberen, maar het lukte niet. Tot een andere chauffeur het stuur overnam en met plankgas over de weg scheurde. Enkel de laatste meter was er teveel aan, maar met behulp van een man of tien en stenen kwamen we er toch. Opluchting alom! Er volgde nog een lange, slingerachtige, mooie en koude rit naar de Rohtang pas, waar er volop geskied werd (begin juni!). Uiteindelijk bereikten we Manali tegen 10u 's avonds. Daar waren terug veel toeristen, zowel Indische als buitenlandse. Leuk om weer een uitgebreide keuze aan eten te hebben, alhoewel de Indische en Tibetaanse keuken zeker niet te versmaden zijn. Na een paar dagen uitrusten en wandelen rond Manali ging het terug naar Shimla.

Wat meer foto's

Kinnauri vrouwen in typische klederdracht

 

Op de thee in een Tibetaanse keuken

 

 

Lunch op het veld

 

 

Een lief geitje (en ik)

 

 

Dhankar gompa bij valavond

 

 

Met de kudde terug naar Mud in Pin Valley

 

De Boeddha in Langza

 

 

Waterval in Vashist (dichtbij Manali)

 

Een kort verslagje van de voorbije weken, die ik heb doorgebracht in Kinnaur - Spiti Valley. Vorig jaar was ik als eens in Kinnaur maar deze keer was het er veel groener en ook meer toeristen. De weg naar Spiti Valley is adembenemend mooi, af en toe stonden we stil omdat er een stuk rots werd opgeblazen zodat er een betere weg kon aangelegd worden. In Spiti zijn er vele kleine Tibetaanse dorpen, meestal met een monastery (klooster) waar we soms overnachten. De monniken zijn grappig, op zondag spelen ze cricket, ze werken mee aan de bouw van een nieuw guesthouse en zijn steeds goedgemutst. En geven met plezier een rondleiding in hun monastery, het oudste in Ki dateert van 996 na Chr. Spiti is ook een mooie streek om trekking te doen, dit is misschien voor een volgend bezoek.

Een langer verslag met foto's volgt later.